از تاريخ صدور اين فرمان ، اطّلاعى نيافتيم وظاهراً از هنگام رسيدن اين فرمان ، وى رسماً منصب قضاوت را كنار گذاشته وديگر متعرّض اختلافات مردم نمىشده است وبيشتر همّت خود را صرف تدريس وتربيت شاگردان نموده است . چنان كه مرحوم خاتونآبادى در وقايع السنين والأعوام ، در اين باره نوشته است :
در كمال فضل وحال بود ومتوجّه قطع وفصل معاملات مردم مىشد تا اين كه حرف أو مذكور شد در خدمت نوّاب اشرف أقدس شاه سليمان ، در تقرّب عالي حضرت متعالي فضلعلى بيكا ، وشيخ صالح را قاضى كردند ورقم نوشته شد وبعد از رفتن رقم اشرف ، ديگر شيخ مزبور ، نه متعرّض افتا شد ونه متعرّض قطع وفصل معاملات شد .
« 1 » البتة در اجازاتى كه از بحراني بين سالهاى 1059 تا 1098 ق ، براي شاگردانش صادر شده ، مىتوان چنين حدس زد كه اين فرمان ، قبل از سال 1059 ق ، بوده ؛ چرا كه وى حدود سى سال ، حوزهء تدريس دايرى داشته است .
وفات ومحلّ دفن وى
سرانجام در ماه شعبان 1098 يا حدود اين ماه ، روح اين عالم بزرگ ومحدّث فقيه ، از دار فانى به حيات باقي شتافت وپيكر مطهّرش در جوار مزار سيد علاء الدين حسين ، به خاك سپرده شد . « 2 »
هامش
( 1 ) . وقايع السنين والأعوام ، ص 542 .
( 2 ) . لؤلؤة البحرين ، ص 68 ، وقايع السنين والأعوام ، ص 542 .