جزوه اى است كه مؤلف در آن از اوضاع اجتماعى ايران انتقاد نموده و از عقب ماندگى ايران در زمينه علوم و فنون و توسعه فرهنگى و اقتصادى ، اظهار نگرانى كرده است .
مؤلف نام خود را ذكر نكرده و در اين رابطه در مقدمه گويد : « و از تصريح نام خويش احتراز نموده تا واضح و مبرهن گردد كه مقصدى جز خير كل نداشته و ندارم » .
اين كتاب را حاج محمد حسين حكيم بهايى در بمبئى به چاپ رسانده است .
آغاز : بسمله . بدايع حمد و ثنا و جوامع شكر و سپاس درگاه احديت پرورى را سزاست كه از بين كافّهء حقايق كونيه ، حقيقت انسانيّه را به دانش و هوش كه نيرّين اعظمين عالم كون و امكان است مفتخر و ممتاز فرمود .
نوع خط : نستعليق و نسخ .
كاتب : محمد على كشكول شيرازى .
تاريخ كتابت : 18 ربيع الاول 1299 ق .
به اهتمام : ميرزا محمد صاحب شيرازى ملقب به ملك الكتّاب .
توضيحات : به تصحيح و مقابلهء ميرزا محمد صاحب شيرازى ملقب به ملك الكتاب ؛ تمامى صفحه ها جدول دار ؛ برگهء نسخه از شيرازه جدا گشته و نياز به ترميم دارد .
محل چاپ : هند ؛ بمبئى .
مطبعه : حسنى .
تاريخ : ربيع الاول 1299 ق .
تعداد صفحات : 102 ؛ اندازه : 18 * 13 ؛ تعداد سطور : 17 .
( 2039 ) مجموعه
1 . آگهى
( 8 ص )
( دعا - / فارسى )
از : شيخ محمد حسن نجفى كاشانى ( زنده در 1360 ق )
اطلاعيه اى است كه مؤلف براى مسلمانان منتشر نموده و براى رفع گرفتارى مسلمانان ، آنان را به توبه و بازگشت به سوى خدا فرا خوانده و خواندن دو دعا را براى حفظ از آسيبها توصيه نموده است . او متن اين دو دعا را همراه با ترجمه در اين آگهى ، درج