23 . در تفكر عيوب خويش و منع عيب ديگران ؛
24 . در سخن چينى و نمامى ؛
25 . در خموشى و منفعت كم گويى ؛
26 . در كتمان راز خود و ديگران ؛
27 . در مشاورت و تدابير ؛
28 . در عزلت و مخالطت ؛
29 . در سفر ظاهر و باطن ؛
30 . در خصلت ذميمه كبر و نخوت ؛
31 . در حسد ؛
32 . در فراست ؛
33 . در اخوت اخيار و راستى حيا ؛
34 . در مذمت فجار و كردار سفهاء و حمقا ؛
35 . در حزم و احتياط و عاقبت انديشى ؛
36 . در منفعت مال و ميانه روى ؛
37 . در عقل و صيانت ؛
38 . در ياد كردن موت ؛
39 . در مذمت دنيا و اهل آن ؛
40 . در وصايا .
مؤلف در اثناى كتابش خصوصا در باب هفدهم ، اشعارى از خود درج نموده و خاتمه كتابش را به نظم بيان كرده و در 1288 ق به پايان رسانده است .
در آخر كتاب نيز تقريظى منظوم به فارسى در 8 بيت از عمرخان صاحب متخلص به عمر و يك رباعى از منشى سيد ابراهيم و خاتمة طبع به نثر فارسى از مصصح كتاب سيد امجد حسين رضوى آمده است .
آغاز : بسمله . حمد و سپاس بيقياس جناب ملك خلاق را سزد و نعت و ثناى بى منتها به متمم مكارم اخلاق و سرور انبياء رسد صلوات الله و سلامه عليه و على آله الطاهرين و اصحابه الطيبين اجمعين .
ميراث مشترك ايران و هند ( فارسى ) — صفحة 84
مساهمون: على صدرائى خوئى
ص٨٤