از : اوحدالدين بلگرامى
فرهنگ مفصل فارسى است كه مؤلف آن را به تاريخ 7 رجب 1253 ق در روزگار محمد على پادشاه نگاشته است . مؤلف در اين فرهنگ زبان اردوى هندوستانى را كه مركب از فارسى و عربى و هندى و برخى از زبانهاى تركى است ، اصل لغت قرار داده و معنى عربى و فارسى آن را بيان نموده و در مواردى كه هر دو به هم نرسيده بر يكى اكتفا كرده و لغاتى كه عربى و فارسى آن نبود به ناچار از آن اعراض نموده و جاها را به حكم ضرورت لغت مردم قصبات هم آورده است .
آغاز : سپاس و ستايش نامحدود مالك الملكى راست كه گنجينهء لغات مختلفه به مفتاح لسان بگشاد .
نوع خط : نستعليق .
كاتب : ذكر نشده .
تاريخ كتابت : ذكر نشده .
به اهتمام : محمّد عبدالرحمان خان و به همّت و حسن انتظام محمّد عبدالواحد .
توضيحات : ديباچه در يك صفحه و خاتمة الطبع در چند سطر به فارسى از محمد عبدالواحد خان بن حاجى محمد مصطفى خان
محل چاپ : هند ؛ شهر : ذكر نشده .
مطبعه : مصطفايى محمد مصطفى خان .
تاريخ طبع : 1281 هجرى قمرى .
تعداد صفحات : 490 ؛ اندازه : 24 * 34 ؛ تعداد سطور : 23 .
( 507 ) مجمع الجوامع ( معالجات امراض مختصه )
( پزشكى - فارسى )
از : سيد محمّد حسين بن محمد هادى علوى عقيلى شيرازى
* همان كتاب ش ( 252 ) ، و نسخهء حاضر بخش معالجات مختصه را شامل است . اين بخش داراى دوازده مقاله و هر مقاله در چند باب و هر باب شامل چند فصل است .
آغاز : بسمله . الحمد للَّهالذى خلق الانسان من سلالة من طين . . . اما بعد مى گويد بندهء خاطى . . .
كه چون از تأليف فن كليات مسمى بخلاصة الحكمة و مفردات مسمى بمخزن الادويه و مركبات