نيستند چون ماهيت شرك بدون دليل و برهان است ) تا مشخص گردد تا چه اندازه امكان دارد عمل مشركان را با مسلمانان در اين امور تطبيق داد . در اين مقايسه خواهيم ديد آياتى كه دربارهى عقايد مشركان سخن مىگويد يا مشركان را مورد خطاب قرار مىدهد ، هرگز در هيچ بُعد قابل تطبيق با اعمال مؤمنان يا باورهاى آنان نيست . از جمله :
اولًا : خدايى كه مشرك به زعم خود مىپرستيد يا مىخواست با پرستش بتها به او تقرّب جويد ، اساساً وجود حقيقى و خارجى ندارد چون خداى مشرك خدايى است كه معاد ندارد ، براى بشر رسول از جنس خودشان نمىفرستد ، بشر را مكلّف به تكاليف نمىكند ، او را هدايت نمىنمايد ؛ از اين رو ، مشركان به معاد واقعى اعتقاد نداشتند به انبيا كفر مىورزيدند ، انزال كتب را انكار مىكردند ؛ مقيّد به هيچ تكليفى از ناحيه خدا براى خود نبودند و . . . خداوند از پندارهاى باطل آن در آياتى متعدد پرده برداشته است از جمله فرمود :
« . . . فَقالُوا أَ بَشَرٌ يَهْدُونَنا فَكَفَرُوا وَ تَوَلَّوْا . . . »
( تغابن / 6 ) « پس آنان [ كافران از سر انكار ] گفتند : آيا بشر ما را هدايت مىكند ؟ ! پس كفر ورزيدند و روى گرداندند »