تبيين فلسفهء سياسى و حكمت رهبرى و موضوع امامت است . شايد بيش از دو سوم آثار دويستگانهء مفيد ، مربوط به بحث و تبيين مبانى رهبرى باشد . و اين امر ، به دليل اهميت بنيادى مسئلهء رهبرى است ، در حيات ، و هدايت ، و حركت .
حضور اعلاى حق ، در قلمرو خرد آزاد ، و پهنهء انديشهء انديشمندان بزرگ ، مايهء عزت و بيدارى و بصيرت است . نمونهء اين حضور اعلا را ، از جمله ، در قرن چهارم اسلامى مىبينيم .
مىبينيم كه متفكران بزرگ ، هر يك به گونهاى ، در تبيين و تثبيت و استدلال و عرضه و طرفدارى از « حق بزرگ » سهيم مىگردند :
در منطقهاى ، ابو نصر فارابى ، به بيان فلسفهء تشيع و امامت مىپردازد .
در منطقهاى ديگر ، ابو ريحان بيرونى ، به ذكر غدير مىپردازد ، و بر كشيدن درفش افراشتهء عيدى كه بر تارك آن ، منشور مقدس
« من كنت مولاه فهذا علىّ مولاه »
مىدرخشد .
در ناحيهء بزرگ و گستردهء ديگرى ، ابو على سينا ، مسائل امامت را مطرح مىكند ، و امام را صاحب « خواص نبويّه » مىخواند ، و « ربّ النّوع انسانى » مىشمارد .
و در كرانههاى پرتلاطم اروند رود ، شيخ مفيد ، به روشن - كردن اصول فلسفهء سياسى و ولايت اسلامى اقدام مىكند ، و اين فلسفه را ، چنان روشن و استوار ، بر فراز تفكرات قرن جاى مىدهد ، كه علماى همهء مذاهب اسلامى را در برابر خود ناتوان مىسازد ، و جامعهء وسيع اسلام را به « حق بزرگ » ، يا معتقد ، يا
مير حامد حسين ( فارسى ) — صفحة 75
مساهمون: محمد رضا حكيمى
ص٧٥