از خصوصيات آيت اللّه العظمى گلپايگانى قدّس سرّه آن بود كه زود با طلاب صميمى مىگرديد و در همان جلسات اول مانند دوست ديرين با آنان برخورد مىفرمود و اصولا مردى پيچيده و ناآشنا نبود « 1 » .
آنچه كه از ويژگيهاى اخلاقيوى نوشته شده ، همگى حاكى از اين امر است كه ايشان با پيروى از اجداد بزرگوارش در طول زندگانى پربركت خويش ، قدمى از دايره فضائل اخلاقى فراتر نگذاشتهاند ، و از آغاز جوانى با نفس خويش مبارزه كرده تا اينكه خداوند متعال مسئوليت مرجعيت و زعامت امت را از دير زمان برعهده وى نهاده و ايشان هم به حمد اللّه از عهده آن بر آمد .
معظم له مجمع فضايل اخلاقى و كمالات نفسانى بود و در يك كلمه بايد گفت « آنچه خوبان همه دارند تو تنها دارى » ، موفقيت اخلاقى ايشان در تقيد به آداب دينى و سنن اسلامى آنچنان بالا بود كه هميشه به شعائر مذهبى ارج مىنهادند .
يكى از ويژگيهاى اخلاقى ايشان ، احترام به مردم و افرادى بود كه به بيت و دفترشان مراجعه مىكردند ، او تا آن زمانى كه توانايى نشست و برخاست داشتند از هركدام آنها به نحو شايستهاى احترام مىكردند و با روى باز و خندان با افراد سخن گفته و به احوالپرسى
هامش
( 1 ) - همان ، ص 178 .