پيشگفتار
« پرسش » ، كليد حلّ مشكلات ، دريچهء راهيابى به ساحت علوم و دانشها و يكى از بهترين ابزارها براى انتقال معارف است . از اينرو پرسشگرى را بايد نشانهء بارز جنب و جوش افكار و بيدارى انديشهها به شمار آورد و آن را امرى مبارك و پرثمر تلقّى نمود . از منظر تعاليم آموزندهء دينى ، يكى از حقوق مردم بر عالمان و آگاهان ، سؤال و پرسش از آنان و دريافت پاسخ مناسب است و طبعاً پرسشگرى در زمينهء مجهولات و تلاش براى بر طرف نمودن نادانىها ، يكى از وظايف مردم نيز قلمداد مىشود . قرآن كريم در اين زمينه مىفرمايد :
فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ « 1 »
هرچند در اين آيهء شريفه ، مصداق روشن و كاملِ « اهل ذكر » ، به تصريح روايات اهل بيت ( ع ) - كه مفسّران حقيقى قرآن كريماند - رسول خدا ( ص ) و ائمّهء اطهار ( ع ) مىباشند ، « 2 » امّا عالمان دينى و كارشناسان خبير به معارف عاليهء اسلامى - كه تبيين كنندگان آراء و نظرات آن بزرگواران به شمار مىروند - نيز در مفهوم وسيع اين آيهء مباركه قرار داشته و از مصاديق « اهل ذكر » هستند . آنان ، كه به
هامش
( 1 ) . نحل / 43 : « پس اگر نمىدانيد از اهل ذكر ( و آگاهان ) بپرسيد . »
( 2 ) . الكافي ، ج 1 ، ص 210 : « نَحْنُ أَهْلُ الذِّكْرِ وَ نَحْنُ الْمَسْئُولُون . »