شرح
3 - بإسناده عن محمّد بن عليّ بن محبوب ، عن بنان بن محمّد ، عن العبّاس غلام لأبي الحسن الرضا عليه السلام يعرف بغلام ابن شراعة ، عن الحسن بن الرّبيع ، عن سيف التمّار ، عن أبي عبداللَّه عليه السلام ، قال : اتي عليُّ بن أبي طالب برجل معه غلام يأتيه فقامت عليهما بذلك البيّنة ، فقال يا قنبر النطع والسيف .
ثمَّ أمر بالرّجل فوضع على وجهه و وضع الغلام على وجهه ثمَّ أمر بهما فضربهما بالسّيف حتّى قدَّهما بالسّيف جميعاً . « 1 »
فقه الحديث : امام صادق عليه السلام فرمود : مردى را با غلامى نزد امير مؤمنان عليه السلام آوردند كه با آن غلام لواط مىكرد ؛ بيّنه بر اين مطلب اقامه شد و شهود شرعى شهادت دادند كه بين مرد و غلام ، عمل نامشروع برقرار شده است .
امير مؤمنان عليه السلام به قنبر دستور داد : آن سفرهى چرمى ( نطع ) و شمشير را آماده ساز ؛ و سرانجام هر دو را گردن زدند .
مفاد اين روايت ، عدم فرق بين محصن و غير آن است ؛ زيرا ، پس از شهادت بيّنه ، امام عليه السلام سؤال نكرد كه آن شخص محصن است يا غير آن ؟ دستور دادند نطع و شمشير آماده شود .
4 - وعن محمّد بن يحيى ، عن أحمد بن محمّد ، عن محمّد بن هارون ، عن أبي يحيى الواسطي ، رفعه ، قال : سألته عن رجلين يتفاخذان ، قال : حدّهما حدّ الزاني ، فإن أدعم أحدهما على صاحبه ، ضرب الداعم ضربة بالسّيف أخذت منه ما أخذت وتركت ما تركت يريد بها مقتله ، والداعم عليه يحرق بالنّار . « 2 »
فقه الحديث : در اين مرفوعه ، راجع به دو مردى مىپرسد كه عمل تفخيذ انجام دادهاند .
امام عليه السلام فرمود : حدّشان حدّ زانى است . اگر يكى به ديگرى دخول كرده ، داعم را مىكشند و مفعول را به آتش مىسوزانند .
هامش
( 1 ) . وسائل الشيعة ، ج 18 ، ص 419 ، باب 2 از ابواب حدّ لواط ، ح 2 .
( 2 ) . همان ، ص 421 ، باب 3 از ابواب حدّ لواط ، ح 6 .