ميزان انرژى اى كه ظرف تنها چند دقيقه در جريان اين انفجارها آزاد مىشود مىتواند از آنچه خورشيد در طول يك عمر فعاليت ، يعنى 10 ميليارد سال ، ساطع مىكند بيشتر باشد .
اين انفجار كه سه دقيقه به طول انجاميد روز چهارم سپتامبر 2005 توسط تلسكوپ فضايى « سوئيفت » (
SWIFT )
و شمارى از رصدخانه هاى زمينى ثبت شد و احتمالا ناشى از مرگ يك ستره عظيم و ريزشى درونى كه آن را به يك سياهچاله بدل مىكند بود . دانشمندان با استفاده از اندازه گيرى « گرايش سرخ » اين انفجار ، فاصله آن از زمين را 13 ميليارد سال نورى رقم زده اند . از « گرايش سرخ » براى اندازه گيرى فاصله هاى كيهانى استفاده مىشود و نمايانگر ميزان گرايش نور جرم فضايى به سوى گستره سرخ طيف الكترومغناطيسى در طول سفر درازش در كيهان است . شىء هرچه دور تر باشد « گرايش سرخ » آن بيشتر است .
ركورد تازه : [ مسئول رصد اين انفجار ] مى گويد : « اين انفجار ركورد قبلى دور افتاده ترين پديده مشابه را به اندازه 500 ميليون سال نورى مى شكند . » دانشمندان با مطالعه اجرامى در اين فاصله سعى دارند شرايط اوليه كيهان را درك كنند . اين انفجار متعلق به دورانى است كه نخستين ستاره گان و كهكشان ها با گذشت يك ميليارد سال از انفجار بزرگ تازه تشكيل شده بودند . كيهان بر خلاف وضعيت امروزى آن كه مملو از مجموعه عظيمى از توده هاى ناهموار خوشه هاى كهكشانى است ، در دوران نوجوانى اش هموار و همگون بود . تصور مىشود كه در جريان انفجار بزرگ تنها عناصر هايدروجن و هليوم توليد شده و ساير عناصر به تدريج در داخل نخستين ستارگان پديد آمدند .