مطلق مىخوانى مخوان نه اينكه هيچ كسى را به هيچ نحو مخوان بلكه جمله اول آيه ( ان المساجد لله ) مىرساند كه دعا و خواستن در اينجا به معناى عبادت است يعنى هيچ كس را با خدا عبادت مكن بنابراين آيه مباركه هيچ ربطى بپندار باطل وهابيان ندارد ، پسران يعقوب ( ع ) بپدرشان گفتند يا ابانا استغفرلنا اى پدر براى ما استغفار كن .
و اما گفته ابن عبد الوهاب نيز مجمل و ضعيف است و بايد متوجه بود كه خواند غير بر سه گونه است .
1 - خواستن از غير خداوند ، بعنوان قادر مستقل و خواندن بعنوان قادر و مدبر بالذات .
2 - خواستن امر مقدور از كسى كه او را مخلوق و مقدور خداوند ميداند .
3 - خواستن امر غير مقدور از كسى كه او را مخلوق و مقدور خداوند ميداند .
قسم اول موجب شرك است و در ان اختلافى وجود ندارد حتى اگر مورد خواست امر مقدور ان غير باشد .
قسم دوم حتى باعتراف ابن عبد الوهاب هم جايز است .
قسم سوم لغو و بيهوده است مثل اينكه از مفلس قرض بخواهيم اين عمل حرام نيست تا چه رسد كه موجب شرك گردد . بهرحال مقام شفاعت براى پيغمبر ( ص ) ثابت است و روح مقدسه او زنده است و ادراك دارد و مسلمانان پيغمبر خود را شريك خداوند نميدانند بلكه ايشان را بنده خداوند مىدانند .
و عمده اينكه معناى عبادت چيست ؟ اگر عبادت مطلق تعظيم باشد كه
مسايل كابل (فارسى) — صفحة 51
مساهمون: الشيخ محمد آصف المحسني
ص٥١