درهم و برهمى كه اصلاح ادبى آنها محتاج به فهرست غلطنامه بود ، ابراز نظر مىكردند و خلاصه همه صحبتها به حسب ظاهر اين بود كه تشكيل اين اداره اعاده روش طالبانى است ، كه با چوب و تازيانه به جان زن و مرد مىافتادند و . . .
ولى كسى از تلقين كنندگان خارجى و صاحبنظران داخلى ( ! ! ) اين قدر نفهميدند كه اگر يك موضوع مفيد از طرف جمعى مورد سوء استفاده قرار بگيرد ، معنايش اين نيست كه بايد از آن موضوع مفيد دورى كرد
مگر حكومتهاى ظالم به نام آزادى و دموكراسى ، هزار جنايت را مرتكب نشدند آيا ما آزادى و دموكراسى را محكوم كنيم كه اعاده روش جباران است . كمونستان به نام حمايت از طبقه كارگر ، دهها ميليون انسان را در هشتاد سال گذشته در سراسر جهان نابود كردند ، چرا كسى امروز نمىگويد كه حمايت از كارگران محكوم است .
سادهلوحان داخلى ما نمىدانند كه وسوسههاى خارجىها نه براى دلسوزى به آنان است كه دور نمودن مسلمانان از دين فطرى آنان است كه كليد استقلال و عزت ملى ما مىباشد و مانع از استعمار آنان است .
دين و زندگانى (فارسى) — صفحة 117
مساهمون: الشيخ محمد آصف المحسني
ص١١٧