فصل بيست و سوم : حالات فوق العاده ( اضطرارى )
مساله 395 : چنانچه خداى ناخواسته كشور - به شمول حكومت و ملت - در حالات فوق العاده قرار گيرد حكومت با مشوره نمايندگان و تصويب آنان بعضى از آزادىهاى فردى و عمومى را مىتواند به اندازه ضرورت از باب تقديم أهم بر مهم كه در باب تزاحم در اصول فقه بيان شده ، موقتا و تا رفع اضطرار معلّق نمايد و همچنين مىتواند بعضى وظايف قانونى خود را به همين شرط ناديده بگيرد و نيز مىتواند كه بعضى از بودجه معينه را در رفع يا تخفيف حلت اضطرار مصرف نمايد نه در موارد معينه آن .
مساله 396 : اگر بين دو قوم و دو حزب و دو منطقه از دو واحد ادارى جنگ مسلحانه رخ داد حكومت در قدم اول براى آتشبس و اصلاح اقدام مىكند ولى اگر يك طرف بغارت و تعدى نموده و تن دهى ننمايد حكومت با او مىجنگد تا به حق برگردد .