بسته است ، اين كار از نظر شرعى حرام است و نبايد مسجد به روى مردم بسته باشد ! هر مسجدىكه باشد ، بدون عذر موجه نبايد بسته شود ! جلوگيرى نمودن مردم از نماز خواندن يا ذكر گفتن در مساجد بدون عذر شرعى حرام است .
« وَ صَدُّوكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ »
اين آيه مباركه مخصوص مسجد الحرام است ؛ ولى آيه مباركه ديگر كه فرمايد :
« وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ مَنَعَ مَساجِدَ اللَّهِ أَنْ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ »
يعنى چه كسى ستمگر از آن كسى است كه در وازه خانه خدا را بر روى كسانى مىبندد كه در آنجا ذكر او را مىگويند ؟ ! مسجد خانه خدا است ، داراى عظمت بزرگى است ، در فرضىكه مانع مهمى وجود نداشته باشد ، بايد دروازههاى آن به صورت بيست و چهار ساعت به روى مردم باز باشد ؛ زيرا ممكن است يكعده نيمههاى شب براى نماز خواندن بيايند ، هرچند خواندن نمازهاى نافله در شب به خانهها بهتر است ؛ ولى اگر كسى بيايد ، بايد دروازه مسجد به رويش باز باشد . اطلاق آيه مباركه همين است كه كسى حق بستن مساجد را به روى مردم ندارد .
نوشتن معاهده صلح
« وَ لَوْ لا رِجالٌ مُؤْمِنُونَ وَ نِساءٌ مُؤْمِناتٌ لَمْ تَعْلَمُوهُمْ أَنْ تَطَؤُهُمْ فَتُصِيبَكُمْ مِنْهُمْ مَعَرَّةٌ بِغَيْرِ عِلْمٍ »
آيه مباركه فلسفه اين را بيان مىكند كه چرا خداوند متعال جل جلاله در صلح حديبيه از جنگ جلوگيرى كرد ؟ . هرچند بطور مكرر براى شما بيان داشتم كه اگر اين يكهزار و چهارصد نفر كه به همراه پيغمبراكرم صلى الله عليه و آله و سلم در حديبيه رفته بودند ، با مشركين قريش وارد جنگ مىشدند ، بر آنان پيروز مىشدند .
اماّ اينكه چرا پيغمبراكرم صلى الله عليه و آله و سلم دستور جهاد را براى مسلمانان نداد ، خدا و رسولش بهتر مىداند ! در صلح حديبيه وقتىكه حضرت على عليه السلام در ابتداى پيمان نامه صلح ،