پديد آمدن ماه اعتبار دارد و همانند طلوع و زوال و غروب خورشيد نيست ، همه مردم سرزمين هاى كره زمين يكروز اول ماه و آخر ماه رمضان و يك روز اول شوال و اول ذيحجه و نهم و دهم ذيحجه ( عرفه و عيد قربان ) و يك روز اول محرم ( اول سال قمرى ) و يك روز عاشورا دارند ، يك شب ليلة القدر 24 ساعته هم در شب و غرب زمين دارند . « 1 » ولى اگر در فقه نظر ما اين شد كه ديدن هلال براى اثبات ماه جديد در خود آن جا و اماكن هم افق آن كفايت مىكند نه براى همه سرزمين هاى كره زمين ، مىشود بگوييم همانگونه كه عيد رمضان و عيد اضحى و اول روزه دو روز مىشود شب قدر هم حتى در شرق با فاصله زمان
هامش
( 1 ) . اين قول هرچند در فقه شيعه طرفداران كمترى دارد ولى قوى تر است و مختار دو استاد بزرگوار حضرت آقاى حكيم و حضرت آقاى خويى رضوان الله عليهما مى باشد و دومى ، آن را در يكى از كتاب هاى خود توضيح بيشترى داده است و قول اول طرفداران بيشترى دارد ولى ظاهرا در بين فقهاى اهل سنت بر عكس است قول اول طرفداران بيشتر و قول دوم ( اتحاد افق شرط باشد ) طرفداران كمترى دارد .