دچار خودبينى و فخر مىشود .
سپس اين حالت روانى اجتماعى به صورت عملى خارجى درمىآيد كه خودبين متكبّر بدان مىپردازد تا بزرگى خود را بر ديگرى از طريق افزون نمايى و مسابقهء مادّى ثابت كند ، خداى تعالى گفت : «
وَ اضْرِبْ لَهُمْ مَثَلًا رَجُلَيْنِ جَعَلْنا لِأَحَدِهِما جَنَّتَيْنِ مِنْ أَعْنابٍ وَ حَفَفْناهُما بِنَخْلٍ وَ جَعَلْنا بَيْنَهُما زَرْعاً . . .
وَ كانَ لَهُ ثَمَرٌ فَقالَ لِصاحِبِهِ وَ هُوَ يُحاوِرُهُ ( أَنَا أَكْثَرُ مِنْكَ مالًا وَ أَعَزُّ نَفَراً ) . وَ دَخَلَ جَنَّتَهُ ( وَ هُوَ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ ) قالَ ما أَظُنُّ أَنْ تَبِيدَ هذِهِ أَبَداً . وَ ما أَظُنُّ السَّاعَةَ قائِمَةً
« 120 » - برايشان داستان دو مرد را بيان كن كه به يكى دو تاكستان داده بوديم و بر گرد آنها نخلها و در ميانشان كشتزار كرده بوديم . . . حاصل از آن او بود . به دوستش كه با او گفت و گو مىكرد گفت : من به مال از تو بيشتر و به افراد پيروزترم . و آن مرد ستم بر خويشتن كرده به باغ خود درآمد و گفت : نپندارم كه اين باغ هرگز از ميان برود . و نپندارم كه قيامت هم بيايد . » بنگر كه دوست داشتن دنيا و زينت آن بدين گونه به حالتى روانى و درونى ( غرور و ستمگرى ) و سپس اجتماعى ( برترى جويى و فخر فروشى به يكديگر ) تبديل مىشود .
/ 80 «
وَ تَكاثُرٌ فِي الْأَمْوالِ
- و افزون جويى در داراييها ، » آنچه به ملكيّت درآيد از انواع پولها و زمين و درخت و كالاها و طرحها و آنچه بدين ماند .
«
وَ الْأَوْلادِ
- و فرزندان ، » پسران و ياران ، و اين مسابقه دادن بيشتر اوقات به نبردى ميان مردم تبديل مىشود و دنيا دوستى بين آنان در چار چوبهاى سياسى و اجتماعى و اقتصادى متمركز گشته به صورت نبرد نيروهاى استكبارى و بزرگى طلب و مسابقهء آنها در غارت ثروتهاى جهان و بهرهجويى از آنها به سود خود و چيره شدن بر آنها از طريق پيوستن آنها به حوزهء نفوذ خويش درمىآيد .
هامش
( 120 ) - الكهف / 32 تا 35 .