مىكنم .
چگونه آمدم ؟ چگونه راه خود را ديدم ؟ نمىدانم ! هنگامى كه در پرداختن به بازى غرق مىشود « لعب : بازى » تبديل به « لهو : سرگرمى بيهوده » مىگردد كه در آن فراموشى تامّ و تمام و بيخبرى از هدف وجود دارد . آرى ، انسان از عالم ذرّ به دنيا آمد ، به عنوان ايستگاهى كه از آن توشه و آذوقه برگيرد ، سپس / 77 سفر خود را به آخرت ادامه دهد ، ولى وقتى بدان ايستگاه رسيد ديد مردم در آن بازى مىكنند ، و اسباب بازيها را ديد و از اين رو با آنان همبازى شد ، و در بازى كردن مبالغه كرد ، پس از ياد برد كه در راه سفر است و از وظيفهء خود غافل شد .
هر چيزى كه ما را به بىخبرى فراخواند و هدفهايمان را فراموشمان كند ، همان لهو ( : سرگرمى بيهوده ) است . امام على ( ع ) گويد : « مرا نيافريدهاند تا خوردنيهاى گوارا مرا سرگرم كند ، چون چهار پاى پروارى بسته كه به علف پردازد يا چهار پاى رها شده كه خاكروبهها را بر هم زند و شكم را از علفهاى آن بى نبارد و از آنچه از آن ( چهار پا ) خواهند غفلت دارد » . « 108 » به كار بردن كلمهء لهو ( : سرگرمى بيهوده ) در قرآن بدين معنى است ، خداى تعالى گفت : «
أَلْهاكُمُ التَّكاثُرُ . حَتَّى زُرْتُمُ الْمَقابِرَ
« 109 » - به سرگرمى و غفلت كشيد شما را افزون جويى به بسيارى مال و فرزند . تا به گورها رسيديد . » و گفت : «
لا تُلْهِكُمْ أَمْوالُكُمْ وَ لا أَوْلادُكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ
« 110 » - اموال و اولادتان شما را از ذكر خدا به خود سرگرم نكند و مشغول ندارد كه آنان كه چنين كنند همان زيانكاراناند . » و گفت : «
رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ إِقامِ الصَّلاةِ وَ إِيتاءِ الزَّكاةِ يَخافُونَ يَوْماً تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَ الْأَبْصارُ
« 111 » - مردانى كه
هامش
( 108 ) - نهج ، نامهء 45 ( به تقريب از ترجمهء دكتر شهيدى ، ص 318 ) .
( 109 ) - التّكاثر / 1 و 2 .
( 110 ) - المنافقون / 9 .
( 111 ) - النّور / 37 .