دليل بيست و دوم : دقت نظر به اجتماع انسانى
در قرآن مقدس غيبت كردن - اظهار معايب شخص در غيابش - گمان بد نمودن ، تجسس در خصوصيات شخصى مردم ، بد گفتن ، تكبر كردن ، فساد نمودن ، تكيه نمودن به قوم و امثال آنها كه به استحكام و روابط اصيل اجتماعى ضرر مى رساند به طورى دقيق ممنوع شده ، كه تا امروز قوانين كشورهاى دنيا به آن دقت و وسعت نرسيده است .
اجتماعى كه قرآن به آن نظر دارد سراسر نظم ، الفت ، محبت ، برادرى ، گذشت و احسان و عدالت و همكارى است ؛ چنانچه اجتماع مسلمين صدر اسلام نمونه و فرآورد همين دستورات بود .
وقتى كه دقت و عظمت اصول اجتماعى قرآن در تمام قوانين دنيا حتى در قرن بيست هم سراغ نشود بايد به وحى بودن آن اذعان نمود .
اينك اين چند آيه را از سوره حجرات به طور دقيق مطالعه كنيد .
إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ