قطعا خارج است بلكه ظاهرا از كهكشان هم بيرون مى باشد .
إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ وَ إِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ وَ إِذَا الْجِبالُ سُيِّرَتْ وَ إِذَا الْعِشارُ عُطِّلَتْ وَ إِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ وَ إِذَا الْبِحارُ سُجِّرَتْ وَ إِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ وَ إِذَا الْمَوْؤُدَةُ سُئِلَتْ بِأَيِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ وَ إِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْ وَ إِذَا السَّماءُ كُشِطَتْ وَ إِذَا الْجَحِيمُ سُعِّرَتْ وَ إِذَا الْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ عَلِمَتْ نَفْسٌ ما أَحْضَرَتْ
( كورت / 1 - 14 ) .
وقتى كه خورشيد در هم پيچيده شود ( نور و حرارت و مركزيت خود را از دست بدهد ) و گاهى كه ستارگان سرازير شوند ( و قوه جاذبه عمومى ضعيف يا معدوم شود ) و زمانى كه كوه ها سير داده شود ( به وسيله زلزله زمين مثل غبار شوند ) وقتى كه نفس ها جفت شوند ( يا به بدن هاى خود يا به چيزى كه مناسب اعمال شان باشد ) و هنگاميكه شتران حامله متروك گردند ( مالكى براى آنها نباشد ) و آنگاه كه وحوش جمع شوند - و وقتى كه دختران زنده به گور سوال شوند كه به كدام گناه كشته شدند وقتى كه نامه هاى عمل نشر شود ، و آنگاه كه آسمان از جاى خود زايل شود و گاهيكه دوزخ افروخته و آنگاه كه بهشت نزديك شود ، مىداند هر نفس آنچه را كه حاضر ساخته !