بجهان خرم از آنم كه جهان خرم از اوست * عاشقم بر همه عالم كه همه عالم از اوست
از دو جهت است كه پاى خوبى و بدى و مدح و ذم در رابطه با موجودات اطراف و مورد ابتلاى ما به ميان مىآيد :
اول : از نظر انتفاع و تحصيل كه تا حدودى آن را بيان داشتيم .
دوم : از نظر علاقه و ميل باطنى و محبت قلبى .
زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَ الْبَنِينَ وَ الْقَناطِيرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ وَ الْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَ الْأَنْعامِ وَ الْحَرْثِ ذلِكَ مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ
قُلْ أَ أُنَبِّئُكُمْ بِخَيْرٍ مِنْ ذلِكُمْ لِلَّذِينَ اتَّقَوْا عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها وَ أَزْواجٌ مُطَهَّرَةٌ وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ وَ اللَّهُ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ
« محبت شهوتها از زنان و پسران و مالهاى زياد از طلا و نقره و اسبان نشاندار و چهارپايان و زراعت براى مردم آرايش يافته و زينت داده شده ، اينها برخوردارى از حيات دنياست ، و نزد خدا نيكوئى بازگشت است بگو كه به بهتر از اين شهوتها شما را بيآگاهانم براى متقيان نزد پروردگار شان بهشتهائى است كه در آن نهرها جاريست و جفت‌هاى پاكيزه و خشنودى خدا . . . . »
أَ رَضِيتُمْ بِالْحَياةِ الدُّنْيا مِنَ الْآخِرَةِ . . .
الَّذِينَ يَسْتَحِبُّونَ الْحَياةَ الدُّنْيا عَلَى الْآخِرَةِ . . .
كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعاجِلَةَ وَ تَذَرُونَ الْآخِرَةَ
آيا به زندگانى حاضر از زندگانى ( عالى ) راضى شديد . . . . نه شما زندگانى عاجله را دوست داريد و زندگانى آن سراى را ترك مىكنيد .