نداشت و اين سنّت خداوند است در حق بندگان پيشين او ، و كافران در آن هنگام زيان ديدند .
يكى از سنّت ها و قوانين تكوينى الهى در بين انسانها اين است كه وقتى عذاب او نازل مىشود توبه و رجوع به خداوند نفعى براى آنان ندارد و بايد حتماً عذاب الهى به آنان برسد ، و اين موضوع در قرآن مكرراً بيان شده است . و تنها يك مرتبه اين قانون كلى در مورد امّت يونس استثناء شده است ؛
« فَلَوْ لا كانَتْ قَرْيَةٌ آمَنَتْ فَنَفَعَها إِيمانُها إِلَّا قَوْمَ يُونُسَ لَمَّا آمَنُوا كَشَفْنا عَنْهُمْ عَذابَ الْخِزْيِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ مَتَّعْناهُمْ إِلى حِينٍ »
( يونس : 98 ) ؛ پس چرا نبود مردم ( يا اهل شهرى ) كه ايمان آورند ( در موقع نزول عذاب ) و ايمان شان آنان را نفع رساند مگر قوم يونس كه وقتى ايمان آوردند عذاب رسوايى را از ايشان در زندگانى حاضر بر طرف نموديم و ايشان را تا مدتى بهرهمند ساختيم .
شبيه اين آيه ، آيه 77 سورهى إسراء است :
« سُنَّةَ مَنْ قَدْ أَرْسَلْنا قَبْلَكَ مِنْ رُسُلِنا وَ لا تَجِدُ لِسُنَّتِنا تَحْوِيلًا » .
يكى ديگر از سنتهاى خداوند در مورد گذشتگان در آيه 38 احزاب است :
« ما كانَ عَلَى النَّبِيِّ مِنْ حَرَجٍ فِيما فَرَضَ اللَّهُ لَهُ سُنَّةَ اللَّهِ فِي الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ . . » .
باز سنت خداوند در مورد منافقان و بيماردلان و مرجفان ( شايعه پراكنان ) در آيه 62 سوره احزاب چنين آمده است :
سُنَّةَ اللَّهِ فِي الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا .
و در آيه 43 سوره فاطر مى فرمايد :
وَ لا يَحِيقُ الْمَكْرُ السَّيِّئُ إِلَّا بِأَهْلِهِ فَهَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا سُنَّتَ الْأَوَّلِينَ فَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَبْدِيلًا وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَحْوِيلًا .
و در آيه آخر ( 85 ) سوره غافر مىفرمايد :
« فَلَمْ يَكُ يَنْفَعُهُمْ إِيمانُهُمْ لَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا سُنَّتَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ فِي عِبادِهِ وَ خَسِرَ هُنالِكَ الْكافِرُونَ » .
و در آيه 22 و 23 سورهى فتح آمده است : « اگر كفّار با شما بجنگند ( بالاخره ) پشت به جنگ كرده ( و فرار ) مى كنند ؛ ولى و يارى كنندهاى پيدا نمىتوانند
« سُنَّةَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ