1 - اماته و ميراندن اول ، همين ميراندن محسوس در پايان عمر ما است كه « كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ » ؛ 2 - اماته دوم در نفخ اول در صور ، مگر آنانى را كه خداوند استثناء فرموده « 1 » اين اماته و ميراندن ، شامل زندگان ما دى إنسان و حيوان و ملائكه و جن و غيرهم است و هم شامل ارواحىكه از اوايل اين جهان ، فوت كردهاند و در برزخ با ابدان برزخى زندهاند ؛ بلى همهى اينها مىميرند
يك بحث مهم مصداقى
كى زندگانى برزخى دارد و كى ندارد ، تا ميراندن ثانوى در حق دومىها صدق نكند ؟ - 1 دستهى از زندگان كه در قرآن از فزع و صعق استثناء شدهاند : « وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شاءَ . . . » ( الزمر : 68 ) ؛ بنابراينكه ، « صعق » به معناى موت باشد . « 2 » ولى به هر حال مىشود به همان ارواحىكه به بدن برزخى تعلق مىگيرند و تا نفخ اول ، صور زنده هستند ، احياء برزخى صدق كند ؛ ولى اين حيات به نظر شيخ مفيد ( ره ) عمومى نيست و مخصوص به مؤمنين كامل الايمان و كفار كامل الكفر مىباشد ؛ بلكه از چند آيه ثابت مىشود كه كفار زندگانى برزخى ندارند كه بحث آن را در كتاب روح مشاراليه اينجانب بخوانيد .