ايشان پس از رحلت استاد بزرگ خود هشت سال ديگر نيز در سامرّاء مىمانند و به تلاشهاى علمى و عملى و رسيدگى به امور ادامه ميدهند و در سال 1320 براى زيارت حضرت ثامن الحجج علىّ بن موسى الرّضا عليه آلاف التّحيّة و الثّنآء به ايران باز ميگردند ، و به جهت عواملى كه مانع بازگشت ايشان به عتبات عاليات مىشود در طهران اقامت نموده و به رسيدگى به امور شرعيّه مردم مىپردازند . مدّت توقّف ايشان در عتبات عاليات ( نجف اشرف و سامّراء ) مجموعا سى و هفت سال بوده است .
سيماى ظاهرى و سيره عملى
حضرت آقا در معرّفى سيماى ظاهرى و بيان گوشههائى از سيرت عملى جدّ بزرگوار خود چنين مىنويسند :
« . . . مرحوم جدّ ما آقا سيّد ابراهيم مردى بلند قامت ، قوىّ الهيكل ، بسيار زيبا و با جلالت و ابّهت ، و متعبّد و زاهد و مُعرض از دنيا و بلند نظر و كريم الطّبع و واسع الصّدر بود . اهالى طهران از پيرمردها كه ايشان را زيارت كردهاند داستانهائى نقل مىكنند . . . «
آنگاه نمونههائى را كه هر كدام نشانه روح و الا و نفس دنيا گريز ايشان است بيان مىكنند :
. . . ايشان براى حفظ آبروى مؤمن ورشكستهاى مبلغ پنج هزار تومان آن دوران كه شايد معادل چند ميليون الآن بوده است را جهت تصفيه حقوق مردم به وى پرداخت مىكنند ، و در حالى كه همان شب چراغ منزلشان بعلّت نداشتن لوله خاموش بوده ، ايشان براى خريد لوله چراغ لامپا حتّى صد دينار ( معادل يك دهم ريال ) هم از اين پول كلان كه از وجوهات شرعيّه بوده بر نمىدارند .
و ديگر آنكه : تمام منازلى را كه در سامّرا براى فضلاء طلّاب ساخته بودند و تمام ملك ايشان بوده و حتّى منزل شخصى خود را در سفر اخيرشان به سامّرا