سير إلى الله و انجام وظائف دينى ، و به بهرهمندى اشخاص از علم و عمل و ادب و معرفت و تديّن و تعهّد و تخصّص برمىگردد .
در اينجا - چون بناى اين جلد يادنامه معرّفى أبعاد وجودى حضرت آقا از زبان خودشان مىباشد - فقط به برخى دوستانى كه آقا به مناسبت در آثارشان از آنها ياد كردهاند اشاره مىكنيم ، كه طبعا تمام دوستان مدّت عمر ايشان نيستند ، و بسيارند دوستان صميمى ديگرشان ، چه از علما ، چه از أطبّا و چه از اصناف ديگر ، كه در فرصتهاى آتى بايد به معرّفى آنها بپردازيم ، إن شآء الله .
در اينجا تذكّر چند نكته لازم است :
اوّل : همانگونه كه درجات افراد در معارف و فضائل مختلف مىباشد طبعا درجات رفاقتها هم متفاوت خواهد بود و قطعا عزيزانى كه آقا نامشان را در حلقه دوستان خود در خلال مباحث كتابها و به تناسب ذكر نمودهاند ، از درجات متفاوتى برخوردارند كه سابقه مودّت و ميزان كمال علمى و عملى شاخص آن خواهد بود .
دوّم : آقا در طول زندگى نورانى و پر بركت خويش بر اساس تعاليم قرآن و عترت هميشه روابط خود را با ديگران بر اساس ارزشهاى الهى تنظيم مىنمودند ، و اگر كسى از مسير الهى خارج مىشد ، حتّى اگر از نزديكترين دوستان يا اقوام بود ، بعد از اتمام حجّت بر وى ، از او بريده و رشته مودّت را قطع ميكردند ؛ كه اين معيار در استمرار رفاقتهاى ايشان بايد مدّ نظر قرار گيرد .
سوّم : چون حضرت آقا خود از « اهل علم » بودند : عالمى وارسته و اهل عمل كه در درجات عالى از علم و عرفان إلهى سير ميكردند و مصداق آيه مباركه
رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ
بودند ، و مباحثى را هم كه در كتابهايشان آوردهاند تبيين علوم و معارف اسلام است ؛ بطور طبيعى از دوستان اهل علم و حوزوى بيشتر در آثارشان ياد شده و نام ديگر دوستان كمتر به ميان