وَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ وَ يَأْتَمِرُونَ بِهِ ، وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ يَتَنَاهَوْنَ عَنْهُ .
فَكَأَنَّمَا قَطَعُوا الدُّنْيَا إلَى الأَخِرَةِ و هُمْ فِيهَا ، فَشَاهَدُوا مَاوَرَآءَ ذَلِكَ . فَكَأَنَّمَا اطَّلَعُوا غُيُوبَ أَهْلِ الْبَرْزَخِ فِى طُولِ الإقَامَةِ فِيهِ ، وَ حَقَّقَتِ الْقِيَامَةُ عَلَيْهِمْ عِدَاتِهَا ، فَكَشَفُوا غِطَآءَ ذَلِكَ لأهْلِ الدُّنْيَا ، حَتَّى كَأَنَّهُمْ يَرَوْنَ مَا لَا يَرَى النَّاسُ وَ يَسْمَعُونَ مَا لَا يَسْمَعُونَ .
فَلَوْ مَثَّلْتَهُمْ لِعَقْلِكَ فِى مَقَاوِمِهِمُ الْمَحْمُودَةِ وَ مَجَالِسِهِمُ الْمَشْهُودَةِ . . . ، لَرَأَيْتَ أَعْلَامَ هُدًى وَ مَصَابِيحَ دُجًى ، قَدْ حَفَّتْ بِهِمُ الْمَلَآئِكَةُ ، وَ تَنَزَّلَتْ عَلَيْهِمُ السَّكِينَةُ ، وَ فُتِحَتْ لَهُمْ أَبْوَابُ السَّمَآءِ ، وَ أُعِدَّتْ لَهُمْ مَقَاعِدُ الْكَرَامَاتِ فِى مَقَامٍ اطَّلَعَ اللَهُ عَلَيْهِمْ فِيهِ ، فَرَضِىَ سَعْيَهُمْ وَ حَمِدَ مَقَامَهُمْ . . . « 1 »
« . . . و هميشه براى خداوند عزّت آلاؤه - در طول زمانهاى دراز از دهور و ايّام يكى پس از ديگرى و همچنين در ايّامِ فَترتى كه بين قيام دو پيامبر بزرگ بوده است ، بندگانى خاصّ و صالح بودهاند كه خداوند با الهام و القاء مطالب و مهمّات با افكار و انديشههاى آنان بطور راز تكلّم ميكرده است و با بنياد عقول و ريشه و اصل نفوس آنها سخن مىگفته است . پس آنها با ديده بصيرت و نورِ بيدارى ، در گوشهاى خود و چشمهاى خود و دلهاى خود چراغ هدايت و معرفت افروختند .
به ياد مىآورند روزهاى خدا را براى مغتنم شمردن اعمال ، و مىترسانند از مقام حقّ تعالى در مواقف حساب . اين بندگان به منزله راهنمايانى هستند كه در وادى ظلمات مردم را به هدايت و عالم نور رهبرى كنند .
كسى كه طريقه اعتدال و راه راست و مستقيم را در پيش گرفت ، او را در آن راه ستايش گويند و راهش را امضاء نموده و تأييد كنند و او را به نجات و رستگارى بشارت دهند ؛ و كسى كه از راه مستقيم انحراف ورزد و به راست و چپ بگرايد ، او را مذمّت نمايند و از هلاك و نابودى برحذر دارند و بيم دهند . اين بندگان خدا به منزله چراغهاى درخشان وادىهاى ظلمتند ، و راهنمايان شبههها و شكّها در ميان مردم
هامش
( 1 ) « معاد شناسى » ج 2 ، ص 79 ، از « نهج البلاغة »