خودشان ميخواهند اجرا و عملى كنند نه آنچه مصلحت واقعيّهء مردم اقتضا دارد .
مگر نخوانديم شكوه دكتر محمّد جوانفر را كه در روزنامه « جمهورى اسلامى » آمده بود كه مىگفت اين مطلب را از مجلّهء « القراءات السّياسيّة » قبول دارم كه آنها ابداً در دنيا به مشورت نمىنشينند ، و به نظريّات مخالف خود گوش فرا نمىدارند ؛ و حتّى يكى از اساتيد كه از زمره جمعيّت شناسان بود گفت : روزى كه به دعوت معاون وزارت بهداشت و درمان به سمينار وارد شده بودم چون رئيس آن لجنه چشمش به من افتاد گفت : چرا مردم اجنبى را در اين مجلس راه ميدهيد ؟ ! اين نشست را براى منظور خاصّى سازمان بهداشت و درمان پزشكى ايجاد كرده است !
در اين صورت نه تنها از آيات عظام نظرى نمىگيرند ، بلكه چنان خود را دور ميدارند كه صداى پايشان را هم آن آيات احساس ننمايند .
چرا استكبار در زمان جنگ نخ بخيه را ممنوع كرده بود و اينك دلارها را مجّاناً ميدهد ؟ !
مگر در مدّت جنگ تحميلى مشاهده نكرديد كه دنياى صهيونيزم و استكبار آمريكا با تحريم اقتصادى دروازهها را به روى ايران مسدود نمود ، و حتّى دارو و وسائل جرّاحى را براى مجروحان جنگى منع كرد ؛ با آنكه در تمام دنيا هلال أحمر موظّف است براى مجروحان غذا و دارو ببرد و هيچ قوّه عمليّه نمىتواند مانع گردد .
ماهها و سالها گذشت و مجروحان ما براى عمل جرّاحى نخ بخيه نداشتند و مجروحان ميمردند . روزى در بيمارستان حضرت امام رضا عليه السّلام در همين خيابان كشىهاى ممتدّ آن ميرفتم ؛ ناگاه يك خانم پرستارى از داخل كه مرا ديده بود دهشت زده به سوى من دويد و گفت : « آقا چكار بكنيم ؟ ! نخ بخيه نداريم ، و مجروحان قابل معالجه در برابر چشمان ما بواسطه كمبود نخ بخيه جان مىسپارند . »
اين صندوق جهانى پول و خانم دكتر نفيس صديق پاكستانى - آمريكائى كجا بود آنوقت كه اين صندوق را نه اينكه به كمك بطلبد ، بلكه فقط يك ندا كند