1 - آيه :
وَ قالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمنُ وَلَداً سُبْحانَهُ بَلْ عِبادٌ مُكْرَمُونَ لا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ * يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى وَ هُمْ مِنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ
2 . آيه :
وَ لا يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ .
و بنابراين تمام اين آيات ، چه بطور خصوص و چه بطور عموم ، دلالت بر شفاعت فرشتگان دارد .
شفاعت گواهان و شهداء در روز قيامت
و از جمله شفعاء ، شهداء هستند ؛ يعنى گواهان بر اعمال ، آن كسانى كه اعمال انسان را در زير نظر دارند ، و چه در مرحلهء تحمّل شهادت ، و چه در مرحلهء اداء آن ، واقف و مُسَيْطِر بر آنها هستند . و شهادت در اينجا به معناى شهادت به معناى كشته شدن در معركهء قتال نيست .
و ما در بحث شهادت بر اعمال « 1 » مفصّلًا آورديم كه طبق آيه :
وَ لا يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ
. « 2 »
هر كس كه به حقّ شهادت دهد ، و داراى علم بوده و اطّلاع ملكوتى به بواطن اعمال داشته باشد ، او در روز قيامت از شفيعان است .
هامش
( 1 ) « معادشناسى » ج 7 ، مجلس 44
( 2 ) آيه 86 ، از سورهء 43 : الزّخرف