نيست .
و البتّه همينطور هم بايد باشد ؛ چون در روز قيامت افرادى كه شهادت ميدهند بايد منوط به اذن خدا باشد ؛ چون در آن روز هيچكس بدون اذن حقّ تعالى و تقدّس حقّ سخن گفتن را ندارد .
يَوْمَ يَأْتِ لا تَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلَّا بِإِذْنِهِ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَ سَعِيدٌ فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيها زَفِيرٌ وَ شَهِيقٌ خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ وَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا فَفِي الْجَنَّةِ خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ
. « 1 »
« روزى ميرسد كه هيچ جانى قدرت سخن گفتن را بدون اذن خدا ندارد ؛ پس مردم در آن روز دو دسته خواهند بود : شقىّ و سعيد ؛ امّا آن كسانى كه از اهل شقاوت هستند در آتش خواهند بود درحالىكه ناله و آه و فريادشان بلند است ، آنان تا هنگامى كه آسمان‌ها و زمين بر پاست ، در جهنّم بطور جاودان مىمانند . مگر آنكه خداوند اراده كند و مشيّت او اقتضا كند كه خارج شوند كه البتّه خداوند به هر چيزى كه اراده‌اش تعلّق گيرد تواناست و آن را بجاآورنده است ؛ و امّا آن كسانى كه سعيد و خوشوقت مىباشند در بهشت برين سكنى ميگزينند و در آن بهشت تا هنگامى كه آسمان‌ها و زمين بر پاست بطور جاودان مىمانند ؛ مگر آنكه خدا بخواهد ، و البتّه عطا و بخششى است كه مقطوع نخواهد بود . »
Footnote
( 1 ) » آيات 105 تا 108 ، از سورهء 11 : هود