زندگى توأم با ذلّت و دنائتى مانند چراگاه وخيمى كه هر چه بوده درو شده و از آن سبزه و خرّمى و حبوبات كاشته شده در آن چيزى نمانده و به صورت زمين بى حاصل و بهرهاى درآمده است .
آيا نمىبينيد كه به حقّ عمل نمىشود ، و از باطل دست كشيده نمىشود ، تا اينكه مؤمن رغبت به لقاى خداى خود به حقّانيّت بنمايد ؟
پس در اين صورت و با وجود چنين شرائط من نمىيابم مرگ را براى خود مگر سعادت ، و زندگى را با ستمگران مگر ملالت و كسالت و خستگى و افسردگى . »
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 46
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٤٦