بدون جهت نبود كه يك نفر از دعوت شدگان در مجلس عشيره برنخاستند ، و اين معنى را نپذيرفتند ، با آنكه رسول الله را صادق مىدانستند .
رسول الله از كودكى در ميان آنها بزرگ شده بود ، شخص غريب و مجهولى نبود ، لكن چون مىديدند كه قبول كردن اين معنى ، قبول كردن هزاران نگرانى و مشكلات و خونِ جگرهاست ، برخاستند و مجلس رسول الله را با لبخند و تمسخر ترك گفتند .
به حديث عشيره اشاره مىكند مرحوم سيّد حميرى در بعض از قصائد خود مثل اين قصيده :
بِابى انْتَ وَ امّى * يا اميرَالْمُؤمِنينا
بِابى انْتَ وُ امّى * وَ بِرَهْطى اجْمَعينا
تا آنكه مىگويد :
كُنْتَ فى الُّدنْيا اخاهُ * يَوْمَ يَدْعو اْلَاقْرَبينا « 1 »
و نيز گويد :
مِنْ فَضْلِهِ انَّهُ كانَ اوَّلَ مَنْ * صَلّى وَ آمَنَ بِالرَّحْمنِ اذْ كَفَروا
سِنينَ سَبْعاً وَ أيّاماً مُحَرَّمَةً * مَعَ النَّبِىِّ عَلى خَوٍف وَ ما شَعُروا
وَ يَوْمَ قالَ لَهْ جَبْرَيْلُ قَدْ عَلِموا * انْذِرْ عَشيرَتَكَ اْلَادْنَيْنَ انْ بَصُروا
تا آنكه گويد :
مَنِ الذَّى قالَ مِنْهُمْ وَ هُوَ احْدَثْهُمْ * سِنًّا وَ خَيْرُهُمْ فِى الذِّكْر اذْ سَطُروا
آمَنْتَ بِاللهِ قَدْ اعْطَيْتَ نافِلَةً * لَمْ يُعْطِها احَدٌ جِنٌّ وَ لا بَشَرٌ
وَ انَّ ما قُلْتَهُ حَقُّ وَ انَّهُمْ * انْ لَمْ يَجيبوا فَقَدْ خانوا وَ قَدْ خَسِروا « 2 »
فَفَازَ قِدْماً بَها وَ اللهِ اكرَمَهُ * وَ كانَ سَبّاقَ غاياتٍ اذَا ابْتَدَروا
هامش
( 1 ) اين قصيده در ديوان حميرى ص 436 مذكور است و اصل آن را از « الغدير » جلد 2 ص 250 و « اعيان الشيعة » جلد 12 ص 268 و « مناقب » جلد 2 ص 26 و 177 و جلد 3 ص 55 مرقوم داشتهاند
( 2 ) ديوان حميرى ص 203 و اصل اين قصيده را از « اعيان الشيعه » 12 : 248 و « الغدير » 2 : 250 و « مناقب » 2 : 26 ذكر كرده است