« كننده است به عشّاق خود و ليكن تجلّيات برحسب مراتب موجودات متفاوت است ؛ زيرا كه هر مقدار به خير مطلق نزديكتر باشند تجلّيات آنها زيادتر است ، و هر قدر از قرب به حقّ دور تر تجلّيات كمتر .
مطلب دوّم آنست كه خير مطلق و علّت اولى ، نظر به آن وجود و بخشش ذاتى خود مائل است كه كلّيّهء موجودات از تجلّياتش مستفيض و برخوردار شوند .
مطلب سوّم آنست كه هستى تمام موجودات بواسطهء تجلّياتِ خير مطلق است .
اين مطلب كه به نحو اجمال معلوم گرديد ، اكنون مىگوئيم كه در وجود هر يك از موجودات عشق غريزى است براى تحصيل كمال خود و كمال آنها عبارت از همان خيريّت است كه از پيش گفتيم .
پس آن چيزى كه سبب حصول خيريّت مىشود ، آن معشوق حقيقىِ تمام موجودات است كه ما از او به علّت اولى تعبير نموديم . پس ثابت شد كه
الله شناسى (فارسى) — صفحه 140
پدیدآورندگان: السيد محمد حسين الطهراني
ص۱۴۰