تفسير هدايت (فارسى) — صفحه 374

آنچه خدا به تو بخشيده است ، به جستجوى جهان ديگر برخيز ، و بهرهء خود را از دنيا فراموش مكن ، و نكويى كن چنان كه خداوند به تو نكويى كرده است ، و خدا تبهكاران را دوست ندارد . « 126 » به همان گونه كه احسان سبب جلب احسان است و نعمت را افزايش مىدهد ، بد كردن و سبب تباهى در زمين شدن نعمت را از آدمى سلب مىكند ، و بلكه آن را به صورت نقمت و رنج و گرفتارى درمىآورد ، و پروردگار ما سبحانه و تعالى گفته است : إِنْ أَحْسَنْتُمْ / 358 أَحْسَنْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ ، وَ إِنْ أَسَأْتُمْ فَلَها اگر نيكى كنيد به خود نيكى كرده‌ايد ، و اگر بدى كنيد باز چنين است . « 127 » [ 62 ] سپس سياق پيش مىرود و با ما از دو باغ و جنّت ديگر سخن مىگويد كه نعيم اين دو با نعيم آن دو تفاوت دارد : وَ مِنْ دُونِهِما جَنَّتانِ « و نزديك آنها است دو بهشت . » از مقارنهء اين چهار باغ و ديگر نصوص ، چنان آشكار مىشود كه بهشت درجه‌هاى فراوان دارد و مردم در آن جا با يكديگر اختلاف درجه دارند ، و على رغم آن كه گفته شده است كه اهل بهشت همه از نعمت برخوردارند و راضى به آنچه خدا از فضل خود بهرهء ايشان كرده ، به همان‌گونه كه از لحاظ ايمان در دنيا با يكديگر تفاوت درجه داشته‌اند ، در درجاتى كه در بهشت بهرهء ايشان شده با يكديگر تفاوت دارند ، و خداوند تعالى گفته است : هُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ اللَّهِ وَ اللَّهُ بَصِيرٌ بِما يَعْمَلُونَ « آنان را در نزد خدا درجاتى است ، و خدا به آنچه مىكنند بينا است » ، « 128 » و حتّى ميان پيامبران برترى و فروترى در درجهء بهشتى وجود دارد ، و خدا گفته است : تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى بَعْضٍ بعضى از آن فرستادگان را بر بعضى ديگر برترى داديم » « 129 » و اين تفاضلى كه خدا آن را مقرّر داشته بى دليل نيست ، بلكه