[ 37 - 38 ] انسان ممكن است در دنيا آلاء پروردگار ، يعنى نعمتها و آيات او را تكذيب كند يا از عملى كردن حق بگريزد ، و براى اين كار به تراشيدن بهانه‌هاى واهى متوسل شود ، چه خدا در دنيا به او مهلت داده / 334 و مختارش كرده است كه هر چه مىخواهد بكند ، اما در آخرت كه حكم به صورت خالص به دست خدا است ، انسان چاره‌اى جز تسليم شدن به حق ندارد ، و خداوند متعال گفته است : وَ يَوْمَ تَشَقَّقُ السَّماءُ بِالْغَمامِ وَ نُزِّلَ الْمَلائِكَةُ تَنْزِيلًا * الْمُلْكُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ لِلرَّحْمنِ وَ كانَ يَوْماً عَلَى الْكافِرِينَ عَسِيراً « و روزى كه آسمان با ابر بشكافد و فرشتگان فرود آيند چنان كه بايد و شايد * پادشاهى حقيقى در آن روز مخصوص خداى بخشنده و مهربان ( رحمن ) است و آن روز براى كافران روزى سخت است » . « 73 » پس منظرهء قيامت با تحوّلات جهانى هولناك آن انسان را از هر لباس پوشانندهء شخصيت فقير و نيازمند او برهنه مىكند . آسمانى كه همچون سقفى بزرگ مردمان را حفظ مىكند و بر آنان سايه مىافكند ، در روز قيامت به هم پيوستگى خود را از دست مىدهد ، و رنگ آن از كبودى به سرخى مبدل مىشود و از اين لحاظ به گل سرخى همانند مىشود : وَ انْشَقَّتِ السَّماءُ فَهِيَ يَوْمَئِذٍ واهِيَةٌ « و آسمان شكافت و در آن روز سست شد » ، « 74 » و سپس مىگدازد و روان مىشود : يَوْمَ تَكُونُ السَّماءُ كَالْمُهْلِ « روزى كه آسمان همچون روغن گداخته شود » ، « 75 » و به صورت دهان درآيد ، و آن چيزى است كه از گل سرخ پس از جوشاندن و فشار دادن آن به دست مىآيد و گلاب نام دارد . فَإِذَا انْشَقَّتِ السَّماءُ فَكانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهانِ « پس چون آسمان شكافت