[ 41 - 42 ] به همان گونه كه خدا براى ساعت علامات و نشانه‌هايى قرار داده است كه از نزديكى شدن آن خبر مىدهند ، همچون شكافته شدن ماه ، بر نفس خويش لازم گرفته است كه امتى يا شخصى را عذاب نكند مگر اين كه حجت را بر او تمام كرده باشد ، و پيامبران و بيم دهندگان از آنچه در آن جا براى او آماده شده است آگاهش ساخته باشند : وَ ما كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا « تا فرستاده‌اى نفرستاده باشيم كسى را عذاب نخواهيم كرد » . « 54 » قرآن شاهدى براى اين حقيقت در برابر ضمير و عقل ما قرار مىدهد كه اين دفعه مربوط به فرعون و قوم او است كه در دريا غرق شدند . آنان سخت به گمراهى افتاده و از حق دور شده بودند ، چه بر نظامى سياسى متكى بودند كه خاستگاه آن عبادت و پرستش شخص فرعون بود و بر اساس تباهى كردن و ترساندن و كشتن و گمراه كردن سير مىكرد ، و اين همه براى آن كافى بود كه خدا آنان را براندازد ، آيا گناهى از اين بزرگتر ممكن است در نزد خدا باشد / 257 كه بشرى بگويد : من پروردگار بلند مرتبهء شمايم ؟ ! هرگز . . . ولى خدا به آنان مهلت داد ، و براى آنان خواستار رحمت شد كه به خاطر همان رحمت هم آنان را آفريده بود ، پس آيات و تحذيرها و هشدارها پياپى به زبان و دست موسى و از خلال طبيعت به ايشان مىرسيد ، و جادوگرى و معتقدات بىاساس ايشان را باطل مىكرد ، و آنان را در مقابل حجت بالغه و رسا قرار مىداد .