[ 1 ] وَ النَّجْمِ إِذا هَوى « سوگند به ستاره در آن هنگام كه فرود آيد . » / 142 ممكن است كه قرآن در اين جا به ستارهء خاصّى اشاره كرده باشد كه زمانى در آينده سقوط خواهد كرد ، چنان كه روايات نيز به اين امر اشاره كرده‌اند ، ولى ما با توجه به ظاهر و به هدف قرار گرفتهء در دنبال اين سوگند ، مىتوانيم هر ستاره را مشمول آن بدانيم ، و خداوند متعال از آن روى مرجع قسم را با ( ال ) آورده است كه قسم خوردن به آن ، چنان كه گفته‌اند ، مؤكّدتر از قسم خوردن به نكره باشد ، ولى چرا قرآن به ستاره‌اى كه در حال فرو افتادن است سوگند ياد كرده است ؟ اولا : ممكن است مقصود از « هوى » افتادن و پراكنده شدن نباشد ، همچون در اين گفتهء خداى تعالى : وَ إِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ ، « 1 » وَ إِذَا الْكَواكِبُ انْتَثَرَتْ ، « 2 » كه از نشانه‌هاى روز قيامت است ، بلكه مقصود از آن ميل كردن به طرفى از افق باشد ، و اين امرى است كه سبب آن مىشود كه آدمى بهتر با آن هدايت شود و راه خود را باز شناسد . [ 2 ] به همان گونه كه ستاره وسيله‌اى براى راهنمايى است ، رسول ( ص ) پرچم بلندى براى راهنمايى بشريت است ، چنان كه امام على ( ع ) گفته است : « همانا مثل قرآن محمد صلّى اللَّه عليه و آله همچون ستارگان آسمان است : اگر ستاره‌اى فرو شود ، ستاره‌اى ديگر برآيد » ، « 3 » ولى رسول ( ص ) از آن روى با ستاره اختلاف دارد كه دلالت و هدايت او براى مردمان در رسالت و سيرت او ، حتى پس