حكم مىكند و قرآن مجيد براى همهء ملتها و امتها پيامبر و بيمدهنده و راهنمايى ثابت مىكند .
آيهء مورد بحث با صراحت هر چه كاملتر مىگويد : « وَلِكُلِّ قَومٍ هَادٍ ؛ براى هر گروهى راهنما و رهبرى وجود دارد » . صريح اين آيه اين است كه هر ملتى - / اعم از شرقى و غربى ، حتى ملل چين و هند ، وحشيان استراليا ، سرخ پوستان امريكا - / داراى هادى و راهنما بوده است هر چند اين « هادى » ( بنابر تفسير سوم ) پيامبر نباشد .
قرآن در آيات ديگرى با صراحت كاملتر براى هر ملتى رسول و پيامبر و بيمدهندهاى ثابت مىكند چنان كه مىفرمايد :
« وَ إِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلَّاخَلافِيها نَذِيرٌ . . . ؛ « 1 »
هيچ امتى نيست مگر اين كه در ميان آنها بيم رسانى بوده است » .
« وَ لَقَدْ بَعَثْنافِى كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ . . . ؛ « 2 »
در ميان هر ملتى پيامبرى را بر انگيختيم كه به مردم بگويد خدا را بپرستيد » .
« وَلِكُلِّ أُمَّةٍ رَسُولٌ فَإِذَا جَاءَ رَسُولُهُمْ قُضِىَ بَيْنَهُمْ . . . ؛ « 3 »
براى هر امتى پيامبرى است كه در ميان آنها حكم و داورى مىنمايد » .
بهطور مسلم ، پيامبران هر امتى در ادوار پيشين متناسب با فهم و ادراك آنها و راهنمايى آنان در حدود و قابليت و شايستگى آنها بوده است . اما اين كه چرا در قرآن نامى از پيامبران مغرب زمين نيامده است براى اين است كه خود قرآن تصريح مىكند پيامبرانى از طرف خداوند ، براى هدايت مردم مبعوث شدهاند كه شرح نام و تفصيل دعوت آنها را در قرآن باز گو ننموده است ، چنان كه مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . فاطر ( 35 ) آيهء 24 .
( 2 ) . نحل ( 16 ) آيهء 36 .
( 3 ) . يونس ( 10 ) آيهء 47