به بعث در روز قيامت است .
وَ نَزَّلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً مُبارَكاً
و از آسمان آب خجستهاى فرو فرستاديم .
كه مشتمل بر نيكى و فضل است ، و بركت در لغت به معنى نمود و تكامل است ، و به محض آن كه باران فرو مىريزد ، خيرات زمين به جوشش و شكافتن و از زمين بيرون آمدن در مىآيد ، و پس از آن كه سطح زمين به صورت صحراى خشكى در آمده بود ، روپوش زيباى سبزى بر آن گسترده مىشود .
فَأَنْبَتْنا بِهِ جَنَّاتٍ وَ حَبَّ الْحَصِيدِ
پس به سبب آن رويانديم باغها و دانههاى درو كردنى را .
مقصود از جنات درختان بزرگ با دوامى همچون انگور و انار است ، در صورتى كه حب الحصيد اشاره به كشتههايى از دانهها دارد كه هر سال درو مىشود ، و سپس آنها را مىكارند تا در سال بعد دروشان كنند ، همچون گندم و جو و ذرت .
وَ النَّخْلَ باسِقاتٍ
و درختان خرماى بلند قامت .
كه تنههاى آنها بسيار از زمين بالا مىرود .
لَها طَلْعٌ نَضِيدٌ
و شكوفههايى به هم پيوسته دارد .
/ 465 از اين دو آيه چنان بر مىآيد كه تنها باريدن باران سبب بيرون آمدن باغها و دانهها و نخلستانها از زمين نيست ، بلكه بايد عنايت الاهى در اين امر سهيم باشد .
پس اگر زمين كه باران بر آن فرو مىريزد شايستگى كافى نداشته باشد ، يا با داشتن شايستگى كسى به كشت در آن نپردازد ، آيا ممكن است به باغها و مزرعهها تبديل شود ؟ هرگز . . . پس به آن نيازمند است كه خدا با رحمت خود آن را بروياند تا بندگانش روزى خويش را از آن به دست آورند ، و شايستهء براى منزل گزيدن آن باشد تا به آبادانى آن بپردازند .
رِزْقاً لِلْعِبادِ وَ أَحْيَيْنا بِهِ بَلْدَةً مَيْتاً
كه روزى بندگان است ، و زنده ساختيم به آن شهرى مرده را . »