تفسير هدايت (فارسى) — صفحه 321

جزاشان را معين كرد ، و اكنون در آن مىكوشند كه حكم خدا را عوض كنند . يُرِيدُونَ أَنْ يُبَدِّلُوا كَلامَ اللَّهِ مىخواهند كه كلام خدا را عوض كنند . ولى اين حكم شرعى ثابت و تبديل‌ناپذير است ، و هر كس كه در برابر رهبرى مكتبى در اوضاع و احوال دشوار تمرّد كند ، مىبايستى كه از صفهاى رزمندگان بيرون رانده شود . / 322 قُلْ لَنْ تَتَّبِعُونا بگو هرگز به دنبال ما نخواهيد آمد ، و ما از جانب خدا مأموريم كه بدون قيد و شرط شما را نپذيريم . كَذلِكُمْ قالَ اللَّهُ مِنْ قَبْلُ دربارهء شما خدا پيش از اين چنين گفت ، و اين جزاى طبيعى شما است . چون آنان كارشان بهانه آوردن و تلاش كردن براى نشان دادن كارهاى بد خودشان به عنوان كارهاى خوب و ضرورى است ، هرگز به واقعيت خود اعتراف نمىكنند ، بلكه در آن مىكوشند كه همه چيز را در زير پوشش عذرهاى بى حاصل قرار دهند ، همچون بهانه‌اى كه پيشتر براى پس كشيدنشان از جنگ آورده بودند . فَسَيَقُولُونَ پس مىگويند . مؤمنان و رهبرى مكتبى را كه اكنون در رسول ( ص ) تجسم پيدا كرده ، متهم مىسازند . بَلْ تَحْسُدُونَنا بلكه به ما رشك مىورزيد . در نتيجه شما مىخواهيد كه ما را از وابستگى به خودتان طرد كنيد تا همهء فوايد و غنيمتها بهرهء خودتان شود ، و در مقابل اين تهمت ردّ قاطع الاهى به اين كه آنان غرق در نادانيند چنين مىرسد : بَلْ كانُوا لا يَفْقَهُونَ إِلَّا قَلِيلًا بلكه آنان جز اندكى ، فهم نداشتند ، و دليل بر اين نافهمى دو امر است : امر اول : كه در آغاز آيه از آن بحث شده ، نادانى ايشان است نسبت به اين مطلب كه : آن شخص فرصت طلبى كه جماعت خود را در ساعت سختى ترك