7 . همهء مسلمانان با يكديگر برادر و برابرند و بايد كوشش كنند كه در ميان آنها صلح و صفا برقرار باشد .
8 . هيچ فرد مسلمانى حق ندارد مسلمان ديگرى را مسخره كند .
9 . عيبجويى در آيين اسلام ممنوع است .
10 . هيچ فرد باايمانى حق ندارد برادر باايمان خود را با القاب بد صدا بزند .
11 . بدگمانى در حق برادر مؤمن حرام است .
12 . جاسوسى و دخالت در امور نهانى مردم اكيدا ممنوع است .
13 . بدگويى پشت سر مسلمان ، از گناهان بزرگ است .
14 . در اين سوره به مسأله تبعيضات نژادى خاتمه داده شده است و ملاك برترى ، فضيلت و تقوا و پرهيزگارى و اجتناب از گناه شمرده شده است .
پس از اين چهارده دستور ، يك سلسله مطالب ديگر مطرح شده ، كه تفسير هر كدام در بخش خود خواهد آمد .
آيا با ملاحظه اين دستورات ، برترى مكتب اخلاقى قرآن بر ساير مكتبهاى اخلاقى جهان روشن و هويدا نمىگردد ؟
اين سوره مدنى است نه مكى
سورههاى مكى و مدنى را از دو راه مىتوان شناخت :
1 . روايات و احاديثى كه محل نزول سوره را معين مىكند .