حوزه علميه تبريز در اين دوره به پرورش خوشنويسان ، شاعران ، حكما ، فقها و محدثين شيعى پرداخته است .
مدارسى كه در اين دوره تأسيس گرديدند ، به قرار زير مىباشند :
1 - مدرسه طالبيه
2 - مدرسه صادقيه
3 - مدرسه صفويه
4 - مدرسه حاجصفرعلى
5 - مدرسه ميرزاعلىاكبر « 1 »
مرحوم شيخآقابزرگ تهرانى شمار علماى قرن دهم در اين حوزه را هفت نفر گزارش مىدهد كه عبارتند از :
1 - ميرزا اويس تبريزى
2 - حسين كربلايى ( مؤلف « الروضاتِ فى مزارات تبريز » ساكن دمشق )
3 - زينالعابدين تبريزى
4 - عبدالباقى تبريزى
5 - عبدالوهاب تبريزى
6 - ميرقاسم تبريزى
7 - خواجهجلالالدين محمد تبريزى
حال آن كه شمار دانشمندان شيعى در قرن يازدهم قريب به سى نفر است . كه فزونى شمار دانشمندان شيعى در قرن يازدهم و قرون پس از آن به سبب رونق حوزه علميه تبريز ، وجود دانشوران فرزانه در اين حوزه است . « 2 »
خواجهجلالالدين محمدتبريزى ، مقتول در سال 930 ق . از عالمان فاضل در اين دوره است كه پس از قتل ميرزاشاهحسين ، وزير شاهاسماعيل در سال 929 ق . به مقام صدراعظمى نايل گرديد ، ولى بعد از يك سال شاه اسماعيل وفات يافت و با به دست
هامش
( 1 ) - - تاريخ و جغرافى دارالسلطنه تبريز ، نادرميرزا ، ص 153 ، 157 ، 158 و تاريخ مدارس ايران ، ص 06 ، 308 ، همچنين مراجعه شود به « بررسى حوزههاى علميه آذربايجان » ، سه جلد ، هادى هاشميان .
( 2 ) - طبقات اعلامالشيعه ، ج 5 ، ص 91 . .