[ 41 ] مرگ به مذاق هيچ كس خوشايند نيست امّا ناز پروردگان و عيّاشان بيشتر از ديگران از آن مىهراسند ، زيرا نسبت به زندگى دنيا حريصترند و به زخارف آن بژرفى فريفته‌تر ، و دعوت كنندگان به سوى ناگزيرند بر اين زه حسّاس در دلهاى عيّاشان زخمه زنند و آنان را به ياد مرگ و جزايى سخت كه از پس آن است بيندازند و همين اندرز براى كسى كه در پى رهيابى و رهايى است كفايت مىكند . مؤمن آل فرعون وقتى آنان را به عاقبت دو دعوت ، دعوت حق و دعوت باطل يادآور شد چنين كرد . « وَ يا قَوْمِ ما لِي أَدْعُوكُمْ إِلَى النَّجاةِ وَ تَدْعُونَنِي إِلَى النَّارِ - اى قوم من ! چيست كه من شما را به رهايى مىخوانم و شما مرا به آتش مىخوانيد ؟ » آنان هم اكنون در آتشند و آتش آنها را از هر سو فرا گرفته است ، سياست نافرمانى ، و اقتصاد مصرفى و خوشگذرانى ، و پرورش انحراف و تبليغات گمراهى ، پس روانهء حفره‌هاى دوزخ‌اند و وقتى كه مؤمن آنان را به راه نجات مىخواند آنان را به چيزى دعوت مىكند كه به همّت و سعى و كوشش بسيار نياز دارد ، ولى آنان او را به فرو رفتن در آتش مىخوانند . اين آيه شامل حال ما نيز مىشود زيرا به استثناى پرهيزگاران ، مردم ما دام كه زمامشان به دست شهوتهاست و فساد پيرامونشان را گرفته در درون آتش زندگى مىكنند ، و پروردگار سبحان ما گفته است : « وَ إِنْ مِنْكُمْ إِلَّا / 81 وارِدُها كانَ عَلى