و آيا خردمند آن را بر اين اختيار مىكند و ترجيح مىدهد ؟ ! هرگز . . .
[ 40 ] آن مؤمن در بيان معارف فرهنگ رسالتى به سبب علاقهء خود به نجات مردم از گمراهيهاى طاغوت هم چنان پيش مىرود و مىگويد :
«
مَنْ عَمِلَ سَيِّئَةً فَلا يُجْزى إِلَّا مِثْلَها
- هر كس كار بدى بكند جز همانند عملش كيفر نيابد . » و اين از عدالت و رحمت خدا نسبت به بندگان خود است . و شايد مراد مؤمن از اين بيان رسوا ساختن سياست مبتنى بر ظلم و جور فرعون بود .
«
وَ مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ
- و هر كس از مرد و زن كه مؤمن باشد و عمل صالحى به جاى آورد . » مقياس نزد خدا همان عمل است ، اما تمايزهاى مادّى و ظاهرى - كه نظامهاى فاسد بشرى آنها را برقرار كرده - هرگز ، هيچ معنايى ندارد . آرى ، در اينجا يك امر وجود دارد كه عمل بر محور آن دور مىزند و جز بدان پذيرفته نمىشود ، و همان ايمان است . و كسانى كه اين دو شرط ( عمل + ايمان ) در وجود آنان گرد آمده كسانى هستند كه وارد بهشت مىشوند .
«
فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ يُرْزَقُونَ فِيها بِغَيْرِ حِسابٍ
- آناناند كه به بهشت داخل مىشوند و در آن بىحساب روزيشان دهند . » / 76 مشكل بسيارى از كسانى كه ايمان به حق و عمل بدان را رد مىكنند اين است كه آنها به حق از خلال گرفتارى و رنجى كه پيامد ( دنيوى ) ايمان بدان است مىنگرند ، و ، براى اين مشكل هيچ علاج و چارهاى بهتر از توجّه دادن به نعمتهاى آخرت كه همان ثمرهء ايمان و عمل است ، وجود ندارد . وقتى آن مؤمن سخن خود را با پيروان فرعون كه غرق در مادّهء بودند بر اين نكته متمركز كرد ، خواست اين مشكل را چاره كند ، چه آنان مىپرسيدند : اكنون ما فرعون را ترك مىكنيم و اين نعمت را از دست مىدهيم ، آن گاه از پيروى حق چه چيزى به دست مىآوريم ؟ !