در اين باره بايد گفت : اوّلًا پيامبر ( ص ) تا سن 25 سالگى در آن محيط آلوده از گناه ، هرگز به دام شياطين مفسد آن دوران گرفتار نشد . بديهى است در سنين 15 تا 25 سالگى در محيط عربستان كه اوج تمايلات جنسى جوانان است و آن هم در محيطى كه زمينههاى كام جويى و شهوترانى فراهم است ، خود را از قيود نفسانى رهانيدن ، كارى بسيار صعب و دشوار است و خود مىتواند از معجزات آن بزرگوار به شمار آيد . با اين اوصاف ، آن حضرت در سن 25 سالگى حضرت خديجه ( س ) را مناسب و شايستهى همسرى خود ديد و با او ازدواج نمود و تا پايان عمر پربركت آن بانوى شريف و عفيف و حتّى چند سال پس از وفات او ، با هيچ زن ديگرى ازدواج نكردند .
به عبارت ديگر ، آن حضرت تا در مكّه بودند ، هيچ زنى را جز خديجه در كابين خويش نداشتند . امّا پس از هجرت به مدينه اوضاع بهگونهاى شد كه آن حضرت ناگزير به سرپرستى برخى از زنان همسر از دست داده شدند و برخى ديگر نيز كه در پى ايجاد رابطهى سببى و خويشاوندى با آن حضرت بودند تا از راه خويشاوندى به مطامع سياسى و دنيوى خود دست يابند ، ازدواجهايى را بر آن بزرگوار به گونهاى تحميل كردند . ازدواجهاى آن حضرت نه بر اساس تمايلات غريزى و جنسى ، بلكه بيشتر براى تأمين معاش آن همسران صورت مىگرفت و بيشتر براى دلجويى از زنان همسر از دست داده ، با آنها ازدواج مىكرد و آن حضرت بيشتر در صدد سرپرستى آنها بود .
نكتهى ديگر اينكه ازدواجهاى آن حضرت با همسرانش ، چنان ساده و بىآلايش صورت مىگرفت كه به عنوان الگويى در جوامع بحرانزدهى امروز نيز مىتواند سرمشق جامعهى مسلمانان باشد .
تجلى حق (نگرشى اخلاقى بر فضايل و سيره پيامبر اكرم ص) (فارسى) — صفحة 279
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٢٧٩