بسم الله الرحمن الرحيم
مقدمه
جهان سراى فناست و جاى بلاء ، انسان در آزمايش هميشگى است تا گوهر جانش صيقل يابد و مس وجودش به كيمياى لطف دوست ، زر شود . اين آزمودنها در دمادم عمر انسانى به شيوه هاى مختلف جلوه مىكند ؛ گاه به ترس و گرسنگى است و گاه ديگر به نعمت و فزونى .
تنها روندگان مستقيم اند كه از بلا نپرهيزند و گرفتگان ارادتند كه به جور نگريزند . « 1 » چه آنان به سيرت اهل صفا به دل صبر داده اند ، و چاره ى عشق را شرط محبّت و وفا مى دانند كه « 2 » :
هامش
( 1 ) -روندگان مقيم از بلا نپرهيزند * گرفتگان ارادت به جور نگريزند( 2 ) -صبر كن اى دل كه صبر سيرت اهل صفاست * چاره ى عشق احتمال شرط محبت وفاست