يُنْفِقُونَ فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما اخْفِيَ لَهُم مِنْ قُرَّةِ اعْيُنٍ جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ « 1 » « پهلوهايشان از خوابگاهها جدا مىگردد و پروردگارشان را از روى بيم و طمع مىخوانند و از آنچه روزيشان دادهايم انفاق مىكنند ، هيچكس نمىداند چه چيز از آنچه روشنىبخش ديدگان است به پاداش آنچه انجام مىدادند براى آنان پنهان كردهام » .
اين تفريح سالمى است كه براى آنها لذت بىانتها به دنبال دارد و در طول روز انتظار آن رامىكشند تا فرا رسد و آنها را در خود فرو گيرد .
خداى متعال مىفرمايد :
نمىگذرد بر بندهء من كه به وسيلهء نوافل به سوى من تقرب و نزديكى مىجويد ، تا اينكه من او را دوست بدارم پس آنگاه او را دوست داشتم من گوش او مىشوم كه با آن مىشنود و چشم او مىشوم كه با آن مىبيند و . . . « 2 » در اين صورت روشن است كه نوافل و به ويژه نمازشب براى اهل آن ، از همهء تفريحات و لذائذ بالاتر و شادىآفرينتر است .
رسيدگى به حال ديگران و بلكه خدمت به آنها نيز براى اين گونه افراد ، يك تفريح و لذت است ، يعنى همانطور كه از خدمت به پدر و مادر رسيدگى به همسران و فرزندان خويش لذت مىبرند و احساس نشاط مىنمايند ، كمك به فقرا و خلق خدا نيز مايه سبكى دل و آرامش قلب آنها مىگردد و بدينوسيله اوقات تفريح خود را مىگذرانند . از اينروست كه در نزد امام صادق ( ع ) دو ركعت نماز در دل شب ، از دنيا و آنچه در آنست عزيزتر
هامش
( 1 ) - حديث قدسى ( المحاسن / ج 1 ، ص 291 ) .
( 2 ) - سوره سجده / آيات 16 و 17 .