. اولين نكتهاى كه قرآنمجيد بر آن اصرار مىورزد و آن را به زنان و مردان و دختران و پسران توصيه مىفرمايد ، مواظبت از نگاه حرام است ، چه به جنس مخالف و چه به همجنس . يعنى زمانى كه انسان به صحنهاى بر مىخورد كه در آن ، نگاه كردن از ديد شارع مقدس حرام و ممنوع است ، فوراً چشم خود را پايين بكشد و از ديدن آن بپرهيزد . چون اين يك امر طبيعى و ناخودآگاه است كه انسان تا چيزى را نبيند و از اين راه در او احساسى برانگيخته نشود ، خواهش و تمنايى در دل نخواهد داشت ، اما بدون شك با ديدن صحنهاى ، چيزى و حالتى ، بىاختيار به آن خواهد انديشيد و اگر به هر جهتى نظر او را جلب كرده باشد ، در دل هوس داشتن و استفاده و لذت بردن از آن را خواهد داشت . شعر شاعر در اين مورد بسيار گوياست ، ملاحظه بفرماييد :
ز دست ديده و دل هر دو فرياد كه هر چه دديه بيندن ، دل كند ياد
بسازم خنجرى نيشش زفولاد * زنم بر ديده تا دل گردد آزاد
و اين عمق ديد ظريف و روانشناسانه اسلام در ريشهيابى صحيح و پيشگيرى به موقع را به معرض نمايش مىگذارد ، پس اگر مردى يا زنى در مواجهه با صحنه حرام ، نگاه خود را از آن برگرفت و از ديدن خوددارى كرد . ، به آسانى دل خود را از خواستههاى نابجا محفوظ داشته و براى خود يك زندگانى آرام و بىدغدغهاى را به ارمغان آورده است .
اما اگر انسان ، از مرد و زن ، غمض عين نكرد و چشم از حرام فرو نبست و هر آنچه از صورت زيبا ، چهرهء فريبنده و با جمال ، اندام موزون ، حركات دلربا ، نگاههاى خواهش آلوده و هوسناك و سر و وضع جذاب را كه در پيش روى خود ديد با چشمان خيره نگريست ، بداند كه خود بدست خويش ، آرامش خود را زايل و راحت جان خود را از بين برده است ، زيرا مگر دل با ديدن اين همه چيزهايى كه هر نفس امارهاى به رسيدن به آنها حكم مىكند و بر آن اصرار و پافشارى مىورزد ، او را آرام خواهد گذاشت و به راحتى از خير آنها خواهد گذاشت ؟ ! و اين اول يك زندگانى مصيبتبار و نكبتآفرين است كه براى رسيدن