و دورى از شهواتى كه باعث لكهدارشدن جسم و روح مىگردد ، ولى غيرت كه اختصاص به پسران و مردان دارد اگر چه در برخى از موارد زنان نيز از آن مستثنى نيستند به حالت و صفتى گفته مىشود كه يك فرد به واسطه آن به پاسدارى و نگهبانى از ناموس و آنچه ارزشهاى او شمرده مىشود تهييج و تشويق مىگردد .
به عبارت ديگر ، عفت ، خود نگهدارى و مواظبت از خويش است ولى غيرت ، مواظبت از ديگران و ديگر نگهدارى است كه هر كدام در جاى خود منشأ آثار ، خيرات و بركات بيشمارى است ، از اينروى ، اين دو حالت ، همچون دو در گرانبهايى است كه انسانهاى خوب و بد ، فطرتاً مايل به متصف بودن به آن هستند ، بطوريكه اگر به آنان بىغيرت و بىعفت گفته شود بدشان مىايد و آن را براى خود يك ناسزا تلقى مىكنند .
از اين بالاتر ، حتى مردانى كه از خصيصهء والاى غيرت جدا افتادهاند اگر بخواهند براى خود زنى برگزينند به دنبال زنان با عفت مىگردند و زنان بىعفت هم وقتى بخواهند براى خود شوهر انتخاب كنند ، به مردان با غيرت جواب مثبت مىدهند . بعبارت ديگر ، جايگاه اين دو كلمه به قدرى رفيع و با ارزش است كه توجه بىغيرتها و بىعفتها را همه به خود جلب مىسازد و ضمير انسانى و فطرت خدايى آنها ، به گرانبها بودن اين دو ويژگىتوجه و هشدار مىدهد .
بنابراين اگر زن عفيف و پاكدامنى در خانهاى وجود دارد ، بايد همگان از خودش تا شوهر ، بردار و پدرش بسيار قدر و منزلت او را بدانند و بر اين نعمت الهى شاكر و سپاسگزار باشند ، يعنى با آمدن عفت ، ديگر نبايد او را به خاطر داشتن صفات بد ديگرى كه احياناً همه زنان و مردان به يك شكلى و اندازهاى آن را دارند و يا به جهت نداشتن جمال و زيبايى ظاهرى ، مورد سرزنش و ايذاء قرار دهند . در مقابل هم همينطور ، اگر مردى است با غيرت و حميت ولو فقير و ندار ، بايد همه و خصوصاً همسرش ، ارج و قرب او را درك كنند و خداوند را شكرگزار باشند .
اخلاق و جوان (فارسى) — صفحة 158
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص١٥٨