دنيا برود ، در روز قيامت روى تلى از چرك و خون او را نگاه خواهند داشت و به اين وضع ننگين به مدّت پانصد سال باقى مى ماند تا محاسبه ى اعمال تمام مردم انجام گيرد و پس از آن ، او را به رو در آتش جهنّم مى اندازند .
غيبت كردن و بدگويى پشت سر مردم نيز كوبندگى دارد . در روايات مى خوانيم كه الغيبة ادام كلاب اهل النّار يعنى غيبت غذاى سگهاى جهنّم است . اين روايت از امام حسين ( ع ) نقل شده است و بعضى ديگر از ائمه ( ع ) نيز آن را نقل كرده اند .
علماى بزرگى همچون صدرالمتألهين « 1 » و شاگردهاى او و استاد بزرگوار ما رهبر عظيم الشّأن انقلاب و علّامه ى طباطبائى رضوان الله عليه و شاگردهاى ايشان اين شاگردان قرآن - از روايت فوق جمله ى لطيف و دقيقى تحت عنوان تجسّم عمل استفاده كرده اند كه در اينجا در صدد بيان آن نيستم امّا آن اندازه كه اين روايت مى گويد اين است كه اگر كسى در زندگى غيبت و بدگويى پشت سر مردم داشته باشد ، هويّت او به صورت سگى در خواهد آمد و روز قيامت به شكل سگ وارد صف محشر مىشود . اين سگ را به
هامش
( 1 ) صدر الدين محمدبن ابراهيم شيرازى معروف به ملا صدرى ( صدر المتألهين ) در اصفهان نزد شيخ بهايى و مير محمد باقر داماد تحصيل نمود . تأليفات فراوانى از او به جاى مانده است از جمله اسفار اربعه ، مفاتيح الغيب و شرح كافى . ملا محسن فيض و ملا عبدالرزاق لاهيجى از شاگردان بنام او هستند 1050 ه - ، ق در بازگشت از هفتمين سفر حج در بصره وفات يافت و در همان محل به خاك سپرده شد .