يعنى خدايا ! من براى بهشت و جهنّمت عبادت نمىكنم ؛ من عبدم تو هم مولا ، من يافتم كه بايد در مقابل تو كُرنش كنم . لذا محرّك من خودت هستى .
قرآن شريف در دو آيه ، متذكّر اين نوع عبادت شده است : يكى آنجا كه حضرت امير ( ع ) در شب هجرت پيغمبراكرم ( ص ) به جاى آن حضرت خوابيد :
( وَ مِنَ النّاسِ مَنْ يَشْرينَفْسَهُ ابْتِغآءَ مَرْضاتِ اللهِ ) « 1 » يعنى كسى را سراغ داريم كه جانش را در معرض خطر گذاشت و به جاى پيغمبر اكرم ( ص ) خوابيد تا آن حضرت از مدينه بيرون رفت ؛ و اين كار را فقط به خاطر خداوند ، و نه چيز ديگر ، انجام داد .
يكى هم آن جا كه حضرت و حضرت زهرا و حسنين ( ع ) و همچنين فضّه خادمه روزه بودند و تا سه روز موقع افطار نان خودشان را به مسكين و يتيم و اسير دادند و خود با آب افطار كردند . درباره اين ايثار ، سوره « هل اتى » نازل شد ، مىفرمايد :
( وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَليحُبِّه مِسْكيناً وَ يَتيماً وَ اسيراً ) « 2 » يعنى اينها با اينكه غذايشان را دوست دارند ، آن را به مسكين و يتيم
هامش
( 1 ) . سوره ى بقره ، آيه ى 207 . ترجمه : « و از مردم كسى است كه جانش را در راه رضاى خدا مىفروشد » .
( 2 ) . سوره ى « هل اتى » ، آيه ى 8 .