خلف وعده نمىكند . اما دعا ، راه دارد و راهش اين است كه گناه در زندگى تو نباشد . اگر دعا توأم با گناه شود ، آن گناه نمىگذارد دعا مستجاب شود .
شبهاى جمعه در دعاى كميل مىخوانيم : « اللّهُمَّ اغْفِرْلِيالذُّنُوبَ الَّتيتَحْبِسُ الدُّعاءَ » خدايا ! بيامرز آن گناهانى را كه موجب حبس دعا مىشود . يعنى گناه نمىگذارد كه دعا در محضر ربوبى برود . نمىگذارد دعا به آسمان اول برود چه رسد به محضر ربوبى .
امام صادق ( ع ) فرمود : تو گناه نكن ، آنگاه دعا كن ببين چه جور مستجاب مىشود . آيه دومى كه از امام سؤال كرد ، اين آيه شريفه بود : ( وَ ما انْفَقْتُمْ مِنْ شَىءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ ) « 1 » يعنى شما اگر صدقه داديد ، خدا جاى آن را پر مىكند . شما اگر خمس داديد ، خدا جاى آن را پر مىكند .
يكى از دوستان به من گفت : روزى كه من خمس مىدهم ، همان روز جايش پُر مىشود . اتّفاقاً روزى من خمس را صبح دادم ولى جايش پر نشد . تعجب كردم . ولى عصرِ همان روز ، دو برابر به جايش آمد .
پرسيد : يابن رسول الله ! من انفاق مىكنم ، زياد هم انفاق مىكنم ، اما خدا جاى آن را پر نمىكند . امام ( ع ) فرمودند : مگر مىشود خدا خُلفِ وعده كند ؟ عرض كرد : نه ؛ من معنايش را نمىفهمم . حضرت فرمود : تو
هامش
( 1 ) . سوره ى سبأ ، آيه ى 34 .